Thursday, July 31, 2014

özçekim

selfie kesinlikle bizim işimiz değil!

Sunday, July 27, 2014

emzirme sanati.

ne dogum hikayemi ne de ilk zamanlarda neler yasadigimizi yazdim. belki yazarim ama yazmayacagim sey su ki, sunu iyi ki aldim, hastane cantasina mutlaka konulmasi gerekenler falan falan. hicbir sey gozumde elzem degil cunku bir bebegin temel ihtiyaclarini karsilamak disinda. sen soyle gecelik almissin, boyle kiyafet koymussun, bebegin bes kiyafeti olmus, onbes corabi olmus, ne onemi var!?

eger annenin sagligi yerindeyse, en onemli sey, emzirmek. ona gogsunden sevgini, yemegini akittirmak damla damla, herseyden bihaber olan kucucuk yurekle bagi kurman. emzirmek. benim ise, dogumdan sonra basarabildigim yegane sey belki de. ama ne kadar gurur duysam da az olan bi sey.
eger bebeginiz, emmeye cok istekli degil ve vucudunuzun yapisi da caba harcamaniz gerektigini soyluyorsa pek de kolay bir is degil. sabir, azim gerektiren hangi is, kolay oluyor ki zaten.
emzirme sanati diye bir kitap var, bence dogumdan once tek okunulasi kitap. ayrica emzirmek, gercekten bir sanat.

ben, hep kolay olacagini dusunmustum, mamaya gore. koylu kadinlar nasil yapiyor ki, diyordum, bebek acikti mi, hop meme, yine mi acikti, yine meme. basit, temiz is. ama hem her koylu kadinin yaptigi sey degilmis megerse hem de o kadar basit degilmis. evladim sagolsun, butun asamalarindan gectim ben, emzirme konusunda, belki beni biraz daha zorlayabilirdi, kimbilir. onu dinlemis olsaydim, azicik kocamin destegi azalmis olsaydi ya da eve dursun burada diye mama almis olsaydim bu gune gelemezdik sanirim.

deniz, uc aylikti biz, ilk turkiye ziyaretimizi yaptigimiz zaman. benim emzirirken sekilden sekile girdigimi gorenler buyuk bi saskinlik yasadi mesela, hatta ayy birakacak galiba dediler, ya da hemen onun da bebegi birakacak memeyi dedik diye hikayelerine basladilar. onlar bizim halimize saskin, biz memeyi birakacak olmasinin bu kadar kolay kabul edilmesine saskin. bir bebek nasil karar verirdi ki buna? ne bilir ki, kendisi icin ne iyi, ne degil, ve sen butun ihtimalleri denemeden nerden bilirsin ki bebeginin huyunu suyunu, kisiligini, onu anlamaya calismadan nasil cozersin bu isteksiz hallerini. ve gorduk ki, illa ki butun yollari denersen o bebek emermis. kocama bile sorsaniz simdi, size sirayla denemeniz gereken seyleri soyler!

yaninda, yoresinde destegi olmayan ve etrafi kotu hikayelerle cevrili, en buyuk pismanligi emzirmemek olan kadinlar var, ne yazik ki. ama bi de soyle kadinlar da var, ben ugrasamam o kadar cabayla deyip emzirmemeyi tercih edip ici pismanlikla dolu olup yine de olmadi iste deyip omuz silkebilenler var, burada ise zavalli olan o kadinlar!

neler yasadim, deniz, beni nasil zorladi, nelerle karsilastim, neler yaptim, bunlari yazacak degilim ama olur da derdinize derman olacagimi dusunuyorsaniz, bi yolunu bulursunuz bana ulasacak.

deniz, simdi 8.5 aylik, ikinci cift dislerini cikartiyor, ust disler! bi kere daha iyi ki diyorum ben de, emzirdigim icin, mutlu oldugu tek yer orasi cunku. ve uzun sure evden uzaklastigimiz zamanlarda da en cok iyi ki dedigimiz sey, emzirmek.

Saturday, July 26, 2014

sans

ben hep sansli olmusumdur aslinda.
bazen unutuyorum niyeyse.
yine sans oyle bir gosterdi ki kendini, icime mutluluk yildirimlari dustu, dustugu her yeri de mut'a bogdu.
kotu gorunen her seye yol vermek gerekmis, altta ezdirdigim mutlulugu, sansi gorebilmek icin ya da muthis bir sey olmasi gerekmis. benim hayatimda muthis bi sey oldu. sen dusun, artik ne kadar sansli oldugumu, kendim bile ugrasmadim, muthis bi sey oluverdi!
oyle iyi geldi ki, yine icim huzur doldu, umut doldu, meger dedim, o kadar icimi bosaltmis olmama ragmen sevgili kulmusum. once sukur, sonra dua.
bana yapmam gereken birkac sey birakti sadece. hayatimin oncelikleri belirlemek ve ruh halimi onun bunun yonlendirmesine izin vermemek.
bu kadarini da yapayim ama di mi?

kizim... buyuyor o, ben ise daha hizli buyuyorum, bir an once bana yetisse de uzaya roket olup firlayalim, koltuklarin tepelerinde kopekbaliklarina yem olmadan dolasalim istiyorum. ama o simdilik, benim bacaklarimdan kurulma lunaparkta egleniyor.

kocaman bi cizgi.

sanki hicbir sey olmamiscasina.
sevdiklerine hayatina daha cok katarak,
sevmediklerini hayatindan usul usul cikararak.

ne zaman gec oldu?
hicbi zaman hicbi sey icin gec olmadi.
yine gec degil.

Thursday, July 10, 2014

korku

her annenin bi korkusu olurmus.
kaybolursa,
kacirilirsa,
balkondan duserse,
........

dusunur dusunur, gider daha bi siki sarilirmis.

iste, benimki de ya yasamayi sevmezse, mutlu olamazsa bu hayattan korkusu.
benim de tek derdim, bu.

 
design by suckmylolly.com