son zamanlarda kendimi bikac gun okula gitmemis ve sonra herseyi degismis bulan cocuklar gibi hissediyorum, ya da kursa, dershaneye gitmeyen ve orada kurulan arkadasliklarin disinda kalmis cocuklar gibi. bunlari bu kadar kolay hissetmemin nedeni tabi birebir yasamis olmam ama o konuya hic girmeyecegim bile simdi.
simdi konu ise su super akilli telefonlar ve onlarin marifetleri. artik kendimi buralarda iyice yalniz hissetmeye basladim, yorum yazmalarin, blog okumalarin hic populerligi kalmadi gibi. iki senedir almamak icin deli gibi inat ettigim su telefonlar yuzunden bu kadar da kendimi bihaber hissedecegimi hic dusunmezdim.
yok insanlar da hakli, su instagram guzel sey iste, kiskanmanin anlami yok, sak sak fotograf cekip oralarda yayinlayip yorum almak, anlik iletisim kurmak, kesinlikle cok kolay. sonra twitter da oyle, hesabim var diyelim ama surekli onlari kontrol edemedikten sonra kayboluyorsun gozlerden, illa ki yemek yerken, yolda, izde biseyler yazman gerekiyor. yok, diyorum ya kiskaniyorum aslinda bensiz bu kadar da eglenilir mi diye, ondan bu cekememezligim.
ama biliyorum iste ben kendimi, onun icin, cocugun 'gel sana iphone alalim' teklifine, 'bana bunu yapma, ben deli, bagimli olurum' diye hayir diyorum. aslinda sirf bu kadar inatla ve iradeyle hayir dedigim icin bi ipad alabilir, bence ;)
